martes, 1 de junio de 2010
Yo estuve allí
Esta mañana he ido al Registro Territorial de la Propiedad Intelectual para registrar el libro. Ha tenido su pequeña aventura.
Me puse el despertador a las 9 (y a las 9 y media la segunda alarma) y me he levantado de la cama a eso de las 11 y media...
Durante el trayecto en metro, de aproximadamente una hora, he ido haciendo anotaciones en lo que se está convirtiendo en el "manuscrito", algo así como un ejemplar del libro encuadernado con anotaciones a boli sobre la estructura, el origen de algunas poesías, un comentario mencionando al Poeta con el que me he dispuesto a jugar en determinada poesía, inspiraciones que vienen o van hacia mi biografía... algo así como un análisis del esqueleto y la memoria de mi pequeño hijo.
He llegado a buena hora, un guardia de seguridad me ha invitado a dejar mi mochila, con sus descosidos, por una cinta y pasar por el detector de metales (no ha pitado nada), he cogido un papelito: A38, y me he sentado a esperar mi turno. Iba por el A36 así que no he tenido que esperar demasiado.
Me he sentado delante de una mujer de mediana edad que lo primero que me ha dicho es que no se numeran las páginas en blanco... Yo esforzándome por la edición y resulta que sólo hacía falta el contenido... Después de renumerar a boli cada página (las 121), esperar un poco más, un par de menciones jmás a mi ignorancia y su pertinente discutisión entre las dos mujeres que me han terminado atendiendo; he firmado un par de papeles, me han dado un recibo que he ido a pagar al banco en el mismo instante (12,81 euros) y ¡listo!
Ya tengo mi justificante, pero no sé muy bien qué pasa ahora. Imagino que me mandarán alguna carta o algo.
Mañana llamaré al lugar en el que hacen el ISBN (el último paso para que sea un libro en toda regla) para ver si puedo hacerlo con el resguardo; y ya sólo faltaría subirlo a bubok (la editorial online que me recomendaron) para que ya se pueda tocar :)
.
lunes, 31 de mayo de 2010
domingo, 30 de mayo de 2010
Contraportada
Es ir, entregarle a un extraño el libro impreso (sin notas ni tachones) con una fotocopia del DNI, pagar 12,80 euros y listo, mis palabras tienen detrás el código de mi cuerpo, por fin pueden emanciparse de mi mente. Pero aún no he ido.
Había quedado con Sandra a las 9, tenía que levantarme a las 8, me acosté a las 5... imposible. Pero me alegro. Mañana (o pasado) lo llevaré, más mío. He hecho algunos cambios, anotaciones y tachones para hacerlo menos aire, más madera aún a riesgo de que su silueta no flote, para crear un manuscrito de tachones y notas, mis dudas, intentos de analizar la estructura de mis pensamientos al dejarlos caer sobre el blanco.
Me he reconocido. Ya no son poesías mías, ya es mi vida. He reconocido de dónde viene cada suspiro sin importar hacia donde vaya, pero arte cuando sea puente (o eso creo yo). Ya son las catacumbas de mis dedos cuando no puedo pararlos, los rincones del dormitorio de mi fantasía; mi obra cuando son mis cimientos, yo.
Es difícil de expresar.
No sé qué voy a hacer cuando lo haga, cuando salga de aquel edificio extranjero; escribir, supongo, ¿qué voy a hacer si no? Y dormir hasta que no se me cierren los ojos, hasta los créditos del sueño.
Rubén, gran amigo y fotógrafo, terminó el jueves la contraportada, pensaba que era necesaria para llevarlo al depósito... al final resulta que no,... Muchas gracias, sé que tienes que estar bastante ocupado con el proyecto :)
Se acerca el final del sueño... y yo todavía despierto.
sábado, 29 de mayo de 2010
Konstandinos Kavafis
ΙΘΑΚΗ
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς,
αν μέν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Αλλο δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
--- --- ---
Cuando emprendas tu viaje a Ítaca
pide que el camino sea largo,
lleno de aventuras, lleno de experiencias.
No temas a los lestrigones ni a los cíclopes
ni al colérico Poseidón,
seres tales jamás hallarás en tu camino,
si tu pensar es elevado, si selecta
es la emoción que toca tu espíritu y tu cuerpo.
Ni a los lestrigones ni a los cíclopes
ni al salvaje Poseidón encontrarás,
si no los llevas dentro de tu alma,
si no los yergue tu alma ante ti.
Pide que el camino sea largo.
Que muchas sean las mañanas de verano
en que llegues -¡con qué placer y alegría!-
a puertos nunca vistos antes.
Detente en los emporios de Fenicia
y hazte con hermosas mercancías,
nácar y coral, ámbar y ébano
y toda suerte de perfumes sensuales,
cuantos más abundantes perfumes sensuales puedas.
Ve a muchas ciudades egipcias
a aprender, a aprender de sus sabios.
Ten siempre a Ítaca en tu mente.
Llegar allí es tu destino.
Mas no apresures nunca el viaje.
Mejor que dure muchos años
y atracar, viejo ya, en la isla,
enriquecido de cuanto ganaste en el camino
sin aguantar a que Ítaca te enriquezca.
Ítaca te brindó tan hermoso viaje.
Sin ella no habrías emprendido el camino.
Pero no tiene ya nada que darte.
Aunque la halles pobre, Ítaca no te ha engañado.
Así, sabio como te has vuelto, con tanta experiencia,
entenderás ya qué significan las Ítacas.
Indagando sobre el poema he descubierto esta canción de Lluis Llach. Curiosamente, aparece Pep Guardiola (entrenador del Barça) entre el público.